Desolate Angel

Ακούγοντας το soundtrack του Amelie το Comtine d'un autre ete του Yann Tiersen ξύπνησε ξανά το αίσθημα της μοναξιάς μέσα μου... Δεν άντεχα να βλέπω το ροζ blog μου και έτσι το άλλαξα ξανά.. Το κακό είναι ότι δεν μπορώ να βρω την αιτία... Ήταν άραγε το τραγούδι? Ή το κινητό μου που μένει βουβό εδώ και δυο ώρες παρά την υπόσχεση του να με πάρει σε ένα τέταρτο? Μα τι μου λείπει επιτέλους? Έχω το σπίτι μου, τους γονείς μου, το σχολείο που είναι υπό κατάληψη και κοιμάμαι το πρωί, μία ελεύθερη σχέση εξ' αποστάσεως, έναν (και μοναδικό) κολλητό που είναι στο στρατό και έναν ανολοκλήρωτο έρωτα που ξέρω ότι και να πάω να τον βρω όταν θα είμαι με τον κολλητό μου, δεν θα γίνει ποτέ τίποτα... Για πρώτη φορά με φτύνουν κατάμουτρα, ξέρω ότι μ' έχει κάνει block στο msn από τον Απρίλη και του είναι κόπος και μεγάλη ενόχληση να διαβάζει τα μηνύματά μου και όχι γιατί είναι και εκείνος στο στρατό αλλά γιατί καταβάθος με μισεί... Δεν με νοιάζει όμως τίποτα από όλα αυτά... Για τα μάτια του και μόνο μέθυσα την ώρα που περίμενα μήνυμά του που δεν ερχόταν... Μέθυσα για εκείνον ενώ αυτός αναθεμάτιζε την ώρα και τη στιγμή που έμπλεξε μαζί μου... Τα ξέρω λοιπόν όλα αυτά, αλλά δεν ξέρω γιατί το κάνει! Τι σου έκανα και με μισείς? Και επειδή επίσης ξέρω ότι με κάποιον τρόπο θα διαβάσεις αυτό το blog έχω μερικά πράγματα να σου πω: Κάποτε μου είπες ότι κουράστηκες τα λόγια και θες να αγαπηθείς.. Με ένα παράπονο ότι δεν σ' αγαπάει κανείς.. Θέλω να σου πω ότι κάνεις λάθος! Γιατί εγώ σ' αγαπάω... Και είναι ίσως το πιο ειλικρινές "σ' αγαπώ" που έχω πει ποτέ.. Ξέρω ότι θα με σιχαθείς μετά από αυτό αλλά δεν με νοιάζει... Εγώ αυτό νιώθω κάθε βράδυ που κοιμάμαι και κάθε στιγμή που μπαίνω msn και βλέπω το όνομά σου πάντοτε γκρίζο όπως ήταν πριν από έξι μήνες...
Τα χέρια μου είναι παγωμένα... Όπως κάθε χειμωνιάτικη μέρα... Αφού δεν υπάρχει κανείς στη ζωή μου να κάνει το αίμα στις φλέβες μου να τρέξει γοργά και να κάνει κάθε σημείο του μοναχικού κορμιού μου να ζεσταθεί... Υπερβολική? Όχι... Απλά είναι η πρώτη φορά που αγαπάω έτσι... Γιατί έτσι νιώθω από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκα...

"... για τη διφορούμενη φύση της προνοητικότητας και την αγχωτική φύση της διαταραχής, για της ζωής σου τη δίψα, για της ζωής σου το παζάρι και της ζωής σου τον τρόμο και την τρομάρα, στην πιο στοιχειώδη τους έκφανση..."

θα ΄ρθω και ας μου βγει και σε κακό...
Σ' αγαπώ...

Des. An.

Το θέμα στο να είμαστε καλά με τους γύρω μας είναι να είμαστε καλά με τον εαυτό μας... Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου είναι αδύνατον να αγαπάς τους άλλους!! Όλα σχετίζονται με την δύναμη που έχουμε μέσα μας για να αντιμετωπίσουμε την κάθε δυσκολία, το κάθε στραβοπάτημα, την κάθε κακή στιγμή της ζωής μας... Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε και να δαμάζουμε τη φωνούλα αυτή που έχουμε μέσα μας γιατί μπορεί να κάνει μερικές φορές βλακείες αλλά τις περισσότερες φορές έχει δίκιο. Δεν αξίζει να σκύβουμε το κεφάλι για κανένα λόγο και για κανέναν άνθρωπο όσο και αν μας πληγώνουν τα πράγματα που λέει ή κάνει. Ο μόνος λόγος για τον οποίο αξίζει να κλαίμε είναι η απώλεια ενός προσφιλούς προσώπου. Και αυτό μόνο για μία ημέρα... Γιατί μπορεί η ζωή εκείνου του ατόμου να τελείωσε, η δική μας όμως συνεχίζεται και θα συνεχίζεται για καιρό ακόμα. Απλά το δικό του χρονόμετρο, που μετρούσε αντίστροφα από τη στιγμή που γεννήθηκε, έδειξε μηδέν ενώ το δικό μας ακόμα δουλεύει δεν έχει έρθει ο καιρός του ακόμα αν σταματήσει! Μπορεί να σταματήσει αύριο, σε μία βδομάδα, σε 6 μήνες, σε 10 χρόνια! Δεν έχει σημασία όμως αυτό! Σημασία έχει να μπορέσουμε να τα ΖΉΣΟΥΜΕ αυτά τα χρόνια! Όχι υπό την σκιά ενός ανθρώπου που χάθηκε, αλλά με το σκεπτικό ότι η δική μας ζωή συνεχίζεται! Αν μπορούμε να κάνουμε αυτά τα μικρά πράγματα, ξυπνώντας την κρυμμένη μας αυτοπεποίθηση που έχει χωθεί στα έσχατα βάθη των πιο τρομερών μας ονείρων, θα καταφέρουμε να βρούμε τον εαυτό μας... Βήμα, βήμα, αργά, αργά... Η βιασύνη δεν έκανε ποτέ καλό...

Des.An.

Το ξυπνητήρι χτυπάει. Ανοίγεις νωχελικά τα μάτια σου και παρατηρείς το δωμάτιο που είναι τυλιγμένο από το αδύναμο φως του φθινοπωρινού πρωινού. Δεν μπορείς να το συνειδητοποιήσεις όμως είναι ακόμα μία μέρα. Μία ακόμα ημέρα ξεκινάει και μια καινούργια ελπίδα ανάβει μέσα σου. Το αδύναμο φως του ήλιου που μπαίνει από την χαραμάδα του παραθύρου και όσο πάει δυναμώνει σιγά σιγά, αναπτερώνει τις ελπίδες σου για μία καλύτερη ημέρα. Ξέρεις ότι οι προηγούμενες δεν ήταν καλές. Ξέρεις ότι έκανες λάθη και ότι πολλά από αυτά θα σου στοιχίσουν σημαντικά κομμάτια της ζωής σου. Αυτό που δεν ξέρεις όμως είναι το ότι σήμερα, μία ακόμη μέρα από τις τόσες της ζωής σου, μπορείς να κάνεις μία καινούργια αρχή. Μπορείς με λόγια και με πράξεις να τ' αλλάξεις όλα. Φτάνει να το θες. Σήμερα μπορείς να ορίσεις αυτή την καινούργια φθινοπωρινή μέρα σαν μία καινούργια σελίδα στη ζωή σου. Όσο και αν υπέφερες, όσο και αν πόνεσες και πόνεσες και τους άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω σου, σήμερα έχει την ευκαιρία να τα ανατρέψεις όλα. Η μέρα ξεκίνησε και πλέον το φως κατακλύζει το δωμάτιο. Ο ήλιος της ελπίδας ανέτειλε.
Ακόμα μία ημέρα...

Des.An.