Desolate Angel

...Απλά και αγαπημένα... Πράγματα δικά μας... Καθημερινά..."

Όπως το τηλέφωνο το msn όλα αυτά που μου φωνάζουν το όνομά σου... Τελικά δεν ήσουν απλά μια ελεύθερη σχέση για μένα... Ήσουν πολλά περισσότερα... Τι ηλίθια που ήμουν όταν πίστεψα ότι έτσι απλά θα μπορούσαμε να έχουμε τελειώσει! Πίστεψα ότι θα ήταν όπως την προηγούμενη φορά... Που έκανα πως δεν με ένοιαζε τόσο... Αυτή τη φορά ήταν δύο μήνες... Μέσα σ' αυτούς τους δύο μήνες έγιναν τόσα πολλά όσα δεν έγιναν τον τελευταίο ένα χρόνο που γνωριζόμαστε... Ποτέ δεν πίστεψα πως θα έφτανα εδώ... Να κοιτάω το τηλέφωνο που μόλις πριν από λίγο είπαμε το τελευταίο (για πολύ καιρό ακόμα) αντίο και να δακρύζω... Να αναπολώ την ημέρα εκείνη (16 Σεπτεμβρίου ήτανε) στη Σύμη όπου μου ζήτησες να είμαστε πάλι μαζί... Περάσαμε τόσο υπέροχα αυτόν τον καιρό... Σε ευχαριστώ για όλα... Όταν με γνώρισες πριν ένα χρόνο, ήμουν ένα ανώριμο χαζό κοριτσάκι και τώρα που μένουμε μακριά πάλι (όχι δεν μ' αφήνεις, ήταν κοινή απόφαση γιατί δεν μπορούμε τόσο καιρό χώρια...) αισθάνομαι γυναίκα, με όλη τη σημασία της λέξης, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς χαζές ανώριμες εντυπώσεις, χωρίς πια να πιστεύω ότι το σεξ είναι κάτι απαγορευμένο και αμαρτωλό για την ηλικία μου και γενικά είμαι μια κοπέλα όπως κάποτε φοβόμουν ότι δεν θα γίνω... Τα λόγια είναι περιττά... Ξέρεις... Με ένιωθες...

Είναι κρίμα... Παρόλο που μου είχες πει να μην ονειρεύομαι... Αν δεν ονειρευόμουν δεν θα είχαμε ζήσει όλα αυτά τα τόσο υπέροχα πράγματα... Ούτε θα είχα τις τόσο υπέροχες αναμνήσεις τώρα... Ούτε εσύ θα είχες...

Ελπίζω να μην με ξεχάσεις... Θα μου λείψεις πολύ...

Des.An.

Δεν είναι αργά ν΄αγαπάς με κόκκινο να περνάς
στα δύσκολα αν γελάς παντού και πάντα θα νικάς
Δεν είναι αργά η ζωή κρατάει μόνο μια στιγμή
κι αν σε ζαλίζει η στροφή πολλά αξίζει η διαδρομή
είναι γλυκιά η διαδρομή...

Αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από το τελευταίο cd του πολύ καλού μου φίλου Λευτέρη Καρβέλα... Είναι ένα κομμάτι που με εκφράζει πάρα πολύ αφού είναι η απάντηση στην καθημερινή μου απορία τα τελευταία 5 χρόνια : "Μα τι στο καλό κάνω εδώ? Σ' αυτήν τη ζωή, σ' αυτό τον κόσμο, σ' αυτή την απίστευτα κλειστή κοινωνία του χωριού μου, σ' αυτήν την ατελείωτη μοναξιά τεσσάρων τοίχων που είμαι μόνο εγώ και τα βιβλία μου?"

Όταν πρωτοάκουσα αυτό το τραγούδι μου έκανε εντύπωση η μουσική... Αργή, γλυκιά, με ένα τόνο αισιοδοξίας μέσα... Όταν μετά έπιασα έναν-έναν στίχο ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου αφού για ακόμη μία φορά αυτό το τρελόπαιδο με την γλυκιά φωνή, τα γαλάζια μάτια και την λευκή χαρακτηριστική τούφα στα μαλλιά με είχε κάνει να κλείσω τα μάτια και να ανακαλέσω τις απόψεις μου για πολλά πράγματα... Να αναθεωρήσω τον τρόπο που κυλάει η ζωή μου και να σκεφτώ ότι πράγματι δεν είναι αργά για να διορθωθούν όλα... Σε ευχαριστώ για όλες τις υπέροχες μουσικές στιγμές που μου χάρησες μέσα από το όσο "ο ήλιος θα ζει"... Γιατί πρέπει να πω πως δεν ήταν μόνο αυτό το τραγούδι αλλά και πολλά άλλα μέσα από το cd που με έκαναν να αισθανθώ έτσι.. Keep the good work...

Des.An.