Desolate Angel

Τα κόκκινα μάτια της κρύας σιωπής
Κλαίνε με παγωμένα δάκρυα...
Και η σκισμένη καινούργια κουβέρτα
Καίγεται στη σβησμένη φωτιά...
Όλα μοιάζουν παράξενα
Κάτω απ’ το φως των σκοτεινιασμένων αστεριών...
Και η νεαρή, κουρασμένη απ’ τη ζωή, γυναίκα
Αναπολεί το ξεχασμένο παρελθόν
Κοιτώντας με άδειο βλέμμα το σκοτάδι...
Και η στριγκιά φωνή της απώλειας
Όλη την ησυχία έσπασε με μιας...
Φωνάζει, ουρλιάζει, δαμάζει ψυχή και σώμα
Ανθρώπους, ζώα
Αισθήσεις, συναισθήματα ...
Και όλα γίνονται γαλάζια
Σαν τα μάτια που κοίταξαν στερνή φορά τον ουρανό απόψε...
Μια ψυχή, ένα σώμα, μια αγκαλιά...
Όλα χωρίστηκαν...

Αυτό το ποίημα είναι μια μορφή υπερρεαλισμού. Δηλαδή τουλάχιστον σε τέτοιο στυλ προσπάθησα να το γράψω! Κρυπτογραφημένες εικόνες του υποσυνειδήτου μου, εκφράζουν ότι ακριβώς αισθάνομαι αυτή τη στιγμή... Χωρίς λογική, χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά, εξάλλου υπάρχει λογική και σειρά στα συναισθήματα και στις σκέψεις μας;