Desolate Angel

Πάντοτε ευχόμουν ότι θα τραγουδούσαμε ένα ντουετάκι εμείς οι δύο... Φωνάρα εσύ, καλούτσικη φωνή εγώ γάντι θα μας πήγαινε η διασκευή του Seether με την Amy Lee:

I wanted you to know; I love the way you laugh

I wanna hold you high and steal your pain away

I keep your photograph; I know it serves me well

I wanna hold you high and steal your pain

‘cause I’m broken when I’m open

And I don’t feel like I am strong enough

‘cause I’m broken when I’m lonesome

And I don’t feel light when you’re gone away

The worst is over now and we can breathe again

I wanna hold you high, you steal my pain away

There’s so much left to learn, and no one left to fight

I wanna hold you high and steal your pain

‘cause I’m broken when I’m open

And I don’t feel like I am strong enough

‘cause I’m broken when I’m lonesome

And I don’t feel right when you’re gone away

‘cause I’m broken when I’m open

And I don’t feel like I am strong enough

‘cause I’m broken when I’m lonesome

And I don’t feel light when you’re gone away

(Broken)

Ω θεέ μου είμαι τόσο ερωτευμένη για ακόμα μία φορά μαζί σου...

Des. An.

Θα θελα να ζω σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν εδώ. Σε έναν κόσμο όπου ο πόνος και το δάκρυ δεν έχουν καμμία θέση. Το χρήμα και η δόξα δεν έχουν καμμία αξία και το νόημα της ζωής να μην βασίζεται σε αυτά. Το μίσος, ο φθόνος και η κακία να μην χωρούν. Οι φωνές, η βία, η ταπείνωση... Να μην βρίσκουν μέρος να φωλιάσουν.
Θα ήθελα να ζω σε έναν κόσμο στον οποίο ο πατέρας μου θα με αγαπούσε και θα με σεβότανε. Το χρήμα και η δόξα δεν θα σήμαιναν τα πάντα για εκείνον και εγώ δεν θα αποτελούσα μέσο για να τα αποκτήσει. Το χέρι του δεν θα το σήκωνε, ούτε το στόμα του θα άνοιγε για να με βυθίσει ακόμα πιο βαθιά στον βούρκο της ταπείνωσης.
Θα 'θελα να ζω σ' έναν κόσμο στον οποίο με αγαπούν, με εκτιμούν και με σέβονται. Να επιβραβεύουν τις επιτυχίες μου και να μην δραματοποιούν τις αποτυχίες μου. Να είναι μαζί μου γι' αυτό που πραγματικά είμαι και όχι γι' αυτά που κάνω καλύτερα.

**Πνίγομαι στα συναισθήματά μου, χάνομαι στο πόνο και τα δάκρυά μου, βυθίζομαι στο βούρκο του φόβου και της απόγνωσής μου και κανείς δεν μ' ακούει που φωνάζω βοήθεια...**


Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στις 8/04/2008 και ώρα 22:16. Το χαρτί του τετραδίου έχει ακόμα μερικές αχνές κηλίδες απ' τα δάκρυα μου. Ήμουν πολύ συναισθηματικά φορτισμένη εκείνη τη νύχτα.
Το μόνο που με χαροποιεί είναι ότι ο καιρός τελειώνει και με χωρίζουν μόνο 14 μήνες απ' την ελευθερία μου!! Κάποτε σκεφτόμουν ότι είχα 5 χρόνια μπροστά μου και δεν θα άντεχα να επιβιώσω... Κι όμως! Επιβίωσα! Πιο δυνατή από ποτέ, πιο σκληρή από ποτέ είμαι έτοιμη να κατηγορίσω και να αποδώσω ευθύνες. Έχω δύο θετικά να θυμάμαι από το βασανιστήριο των παιδικών- εφηβικών μου χρόνων: το πρώτο είναι ότι διαμόρφωσα ένα χαρακτήρα ακριβώς αντίθετο από εκείνο του πατέρα μου. Υπερβολικά φιλεύσπλαχνη και ευαίσθητη αλλά πάνω από όλα άνθρωπος. Το δεύτερο θετικό είναι ότι η έκθεση με θέμα "Βία στην οικογένεια" για την Βουλή των Εφήβων τον Φλεβάρη, με στοιχεία καθαρά από προσωπικά μου βιώματα, δεν αρίστευσε απλά, αλλά με έκανε και πρώτη αναπληρωματική έφηβη βουλευτή Δωδεκανήσου. Και ναι λοιπόν, με αυτόν τον τίτλο της "βουλευτίνας" εάν τελικά πάω στη Βουλή, θα αγορεύσω υπέρ των δικαιωμάτων όλων των κακοποιημένων παιδιών και γυναικών του κόσμου!
Ευχαριστώ τους λίγους ανθρώπους που με στηρίζουν και πάνω απ' όλα την διαδικτυακή μου μαμά που με έπεισε να γράψω κάτι επιτέλους... :)
Ευχαριστώ επίσης όλους όσους με διαβάζουν και αφήνουν ένα μικρό σχόλιο για να δείξουν πως όλα αυτά που γράφω τους άγγιξαν!
Α και να μην το ξεχάσω... Δεν είμαι emo... :P Απλά μία 17χρονη κοπέλα με μερικές μελαγχολικές στιγμές (με το δίκιο της) και κάποιες κρίσεις ανωριμότητας... :P Δεν μου φταίει η κοινωνία η κακιά, η περίεργη που έχω μελαγχολίες, δεν χαρακώνομαι ούτε έχω τάσεις αυτοκτονίας!! Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε... :P
Des. An.